|
  |
 |
 |
กริ๊งงงงงงง......... เช้าวันนี้ ฉันไม่หงุดหงิดกับนาฬิกาปลุกตลาดแตกเหมือนอย่างเคย
ไม่ใช่เพราะอากาศดี ไม่ใช่เพราะสายลมเย็นจากนอกหน้าต่าง แต่ฉันกำลังรอคอยสิ่งที่จะมากับสายลมนั้น
กรุ๊ง..กริ๊ง..กรุ๊ง..กริ๊ง... อ้า..นั่นไง
ก่อนหน้านี้ ฉันก็เหมือนวัยรุ่นทั่วๆ ไปน่ะแหล่ะ ชอบขนมหวาน ช้อปปิ้ง
เตร็ดเตร่ และกรี๊ดกร๊าดไปกับกลุ่มเพื่อนซี้ จนวันหนึ่ง ขณะที่กิจกรรมแสนสนุกดำเนินไปตามปกติ
ฉันได้ยินเสียงที่ทำให้ต้องหันกลับไป และในพริบตา ฉันรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในอีกโลกหนึ่ง
รอบกายสงบ แต่กลับไม่รู้สึกเงียบเหงา ลมพัดเบาสบาย ทุกอย่างโดยรอบถูกระบายด้วยสีอ่อนหวาน
ดูไม่ขัดตา และเสียงกรุ๊ง..กริ๊ง..กรุ๊ง..กริ๊ง.. ฉันหันมองหาต้นเสียง
แต่กลับเจอชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกัน โค้งต้อนรับอย่างอ่อนโยน น่าแปลก
ที่ฉันไม่รู้สึกกังวลหรือสงสัยเลย มีเพียงความเป็นมิตร ที่ส่งผ่านมาทางรอยยิ้ม
และแววตาคู่นั้น
กรุ๊ง..กริ๊ง..กรุ๊ง..กริ๊ง.. อีกแล้ว เสียงนั้น ทำฉันหันมองไปอีกด้าน
คราวนี้เป็นสาวผมยาวสลวย ยื่นมือตรงมาให้ฉัน
รู้สึกตัวอีกที ฉันกำลังนั่งหัวเราะใต้เงาไม้ใหญ่ ท่ามกลางเพื่อนๆ
ชายหญิงอีกหลายคน ระหว่างการสนทนาอย่างออกรส เพื่อนๆ ที่นี่ทำให้ฉันรู้ว่า
สถานที่นี้ คือ La La Bell เราสามารถเมาท์กันได้ แชตกันได้ คุยกันได้อย่างอิสระ
ฉันเงยหน้าขึ้นมองกิ่งไม้เหนือศีรษะ ตรงนั้น ทุกครั้งที่มีรอยยิ้ม
เสียงหัวเราะ กระดิ่งลม จะสั่นไหว และส่งเสียง กรุ๊ง..กริ๊ง..มาตามสายลม
แม้จะแผ่วเบา แต่ก็ดังก้องอยู่ในใจ จนทำให้ฉันเพลิดเพลิน และนึกถึงการสนทนาในวันต่อไปอย่างมีความสุข
กริ๊งงงงงงงงงงงงงง..... ฟ้าฝนมาทักทายกันแต่เช้า หลายคนดูหงุดหงิด
เปียกปอนดูวุ่นวาย แต่ฉัน กำลังเต้นรำท่ามกลางสายฝน และเสียง กรุ๊ง..กริ๊ง..กรุ๊ง..กริ๊ง... |
|
|
|
|
 |
 |
 |
